Psychoterapia grupowa / psychoanaliza grupowa

Psychoterapia grupowa cieszy się długą tradycją i historią rozwoju, która do dziś jest reprezentowana w różnych szkołach psychoterapeutycznych. Historia ta sięga końca XIX/początku XX wieku. Pierwsze rodzaje terapii grupowej były bardzo dyrektywne i sugestywne oraz często miały na celu psychoedukację uczestników. Dalszy rozwój terapii grupowej obejmował analizę jednostki w grupie, uwzględnienie tła kulturowo-teoretycznego, analizę jednostki poprzez grupę.

Grupa psychoanalityczna opiera się na wielu teoriach m.in. z psychoanalizy (Freud, Bion, …), socjologii, psychologii społecznej, teorii pola (Lewin) itp. W grupie psychoanalitycznej relacje i wzorce zachowań uczestników mogą być wyraźnie widoczne. Daje to szansę rozwiązania tych problemów i wypróbowania nowych sposobów zachowań. Grupa jest więc miejscem eksperymentalnym. „Nacisk kładziony jest przede wszystkim na „jak”, środki i metody, których używają aktorzy, gdy mają do czynienia ze sobą, a tym samym kształtują i regulują swoją relację” (Mattke i in. 2015). Założenie terapii grupowej psychoanalitycznej opiera się na fakcie, że człowiek jest istotą społeczną i nie byłby w stanie przetrwać bez innych.